INTI-ILLIMANI
I M A G I N A C I O N
VEB DEUTSCHE SCHALLPLATTEN BERLIN
Deutsche Demokratische Republik (DDR)
1988 – Elke BITTERHOF.
Zelfs wanneer bij ons juist de koude regen aan de ruiten roffelt, slaagt het spel van de groep Inti-Illimani erin iets van de zon, de vriendschap en de zo diep aangevoelde muziek van het Andesland Chili mee te delen. Ook zonder dat men de ontstaansgeschiedenis van de individuele stukken kent, worden bij de toehoorder associaties opgeroepen die hem voor enkele ogenblikken in dit onbekende landschap verplaatsen. En daar gaat het de Intis juist om, en dus gaven ze deze plaat de titel “Imaginacion” : verbeelding, fantasie.
De groep Inti-Illimani kan terugblikken op een succesvolle 21-jarige carriere. Ze werd in 1967 gesticht als studentengroep in Santiago en wilde van in het begin een (continent)eigen muziek maken. Daarom ook werd gekozen voor een naam die een uitdrukking moest zijn van hun diepe wortels in hun geschiedenis en landschap.
“INTI” is een Indiaanse zonnegod en “ILLIMANI” is een met verhalen omweven, 6000 meter hoge berg in de Andes. Vanaf het begin van hun loopbaan had de groep een eigen stijl, die zij tot op heden behielden en verder ontwikkelden. Waar zij aanvankelijk hoofdzakelijk liederen van andere auteurs interpreteerden, veranderde dit tijdens de ballingschap.
Op deze plaat valt vooral de naam op van Horacio Salinas, die met zijn virtuose en creatieve speelwijze veel stukken komponeerde en speelde. Toch gaat voor de toehoorder een veelheid open aan stijlen en karakteristieken, en verrijkt de groep zijn muziek door het gebruiken en overnemen van ritmes en instrumenten die uit verschillende muzikale kulturen stammen.
Over het tot stand komen van deze plaat vertellen de Intis het volgende.
Voor ons is een natuurlijke brug naar de Europese volksmuziek een noodzaak gebleken. De ballingschap heeft ons dit opgelegd. In het algemeen werden wij ertoe geprikkeld om binnen te dringen in die speciale “taal” , die beelden, omgeving en gevoelens vertolkt en het resultaat zijn van de eindeloze taal van mensen en hun ervaringen. Deze plaat omvat een spectrum van ons muzikaal werk. Men hoort stukken muziek zoals wij die sedert 18 jaar maken, zoals “Longuita” uit Ecuador, “Ramis” met passages uit rituele dansen van Peru, “Alturas”, één van de eerste composities van Horacio Salinas, beïnvloed door Boliviaanse klanken.
Andere stukken, zoals “San Juanito” of “Trigales”, tonen een meer diepgaande bewerking van orchestrale en ontwikkelingstendenzen, die uitstijgen boven de grenzen die wij totnogtoe traditioneel gesteld hebben. En tenslotte de jongste composities van Horacio, die geboren werden in de schoot van de collectieve ervaring van de ballingschap : “Danza”, “La Ronda” en “Danza di Cala Luna” die teruggaan op de typische melodieën en ritmes van Sardinië.
Inti-Illimani is thans een legende geworden voor de Chilenen in Chili. Zij zijn niet meer de brave jongens van de Technische Universiteit : zij zijn rijper geworden, en interessanter en verstandiger – net als hun muziek.
Bij hen is inderdaad de trefzekere samenklank tussen 16-snarige instrumenten, blaasinstrumenten en percussie te vinden. De muzikale virtuositeit van de groep is, naast het Latijnse temperament, erfelijk talent en vreugde aan de muziek, alleen mogelijk geworden doordat op geen enkel ogenblik hun ontwikkeling gezien werd als een eindpunt, maar steeds als een nieuw begin.
Bij het horen van deze veelkleurige en toch homogene klank, kan de toehoorder alleen vermoeden hoeveel ononderbroken discipline hier tijdens twee decennia geïnvesteerd werd, hoeveel kennis, ervaring, ziel en weemoed bij ieder stuk meegespeeld werd.
Toen hem naar het begin van dit immens evolutiewerk gevraagd werd, herinnert zich Horacio Duran, de Charangospeler : Ik heb eerst mezelf gedwongen te leren hoe met mijn handen te vliegen als een kolibri, en met mijn vingers te rennen als een kwartel.
Wanneer men luistert naar deze plaat en hierbij de ogen sluit, kan men ze soms zelfs nog horen rennen.
“Imaginacion” – verbeelding – een goede naam voor een goede plaat.
Elke Bitterhof (1988)
vertaling: Carlo Bullynck
